Paysage flou et Thème de l’égarement dans trois romans de Marie Ndiaye

26056

Le thème de l’égarement est devenu de nos jours, un thème fréquent sous la plume des écrivains. Il est également l’un des thèmes principaux dans les romans de Marie NDiaye, l’écrivain qui s’est imposé comme un prodige contemporain, dès le début de sa carrière littéraire à dix-sept ans. L’égarement manifeste un aspect fortement spatial: c’est dans un lieu que l’on se perd. Le lieu, tel qu’il se représente dans notre corpus, à savoir Un temps de saison, Rosie Carpe et Mon cœur à l’étroit, constitue un paysage, un paysage flou, qui peut être considéré comme un motif du thème. Dans cet article, nous étudierons le rapport entre le paysage et le point de vue de celui qui le décrit, qu’il soit le narrateur ou le personnage. Dans cette étude nous nous occupons des particularités du paysage, en tenant compte de la théorie de la pensée-paysage de Michel Collot.

در روزگار معاصر، موضوع گمگشتگي به يكي از دورن‌مايه‌هاي رايج آثار نويسندگان، از جمله ماري اندياي، تبديل شده است ؛ نويسنده‌اي كه از آغاز فعاليت ادبي‌اش در هفده‌سالگي، خود را به عنوان يكي از نوابغ ادبي معاصر به اثبات رسانده است. گمگشتگي مفهومي به ويژه مكاني است: گم شدن در مكان روي مي‌دهد. مكان، آنطور كه در سه رمان آب و ‌هواي فصلي، رزي كارپ و قلبم در تنگنا بازنمايي مي‌شود، چشم‌اندازي مخدوش را شكل مي‌دهد كه مي‌تواند يكي از اجزا درون‌مايه‌ي گمگشتگي به شمار آيد. در اين مقاله، رابطه‌ي بين چشم‌انداز و زاويه‌ي ديد توصيف‌گر را بررسي مي‌كنيم، خواه توصيف گر راوي داستان باشد خواه يكي از شخصيت هاي داستاني. در اين بررسي،مطالعه ويژگي هاي چشم اندار با توجه به نظريه‌ي چشم‌انداز-انديشه ‌ي ميشل كولو، صورت مي گيرد.

201

roman , égarement , paysage flou , description , pensée-paysage

Plume (Revue Semestrielle de IAssociation Iranienne de Langue et Litterature Francaises( AILLF)

18

218

چشم‌انداز مخدوش و درون‌مايه‌ي گمگشتگي در سه رمان ماري اندياي

2020