تاثير اصلاح كمبود ويتامين D بر كنترل قندخون در افراد با كمبود متوسط و شديد ويتامين D

Effect of Vitamin D Deficiency Correction on Glycemic Control in Patients with Type II Diabetes Mellitus with Moderate and Severe Vitamin D Deficiency

سابقه و هدف: با توجه به افزايش شيوع جهاني بيماري ديابت، طي سال‌هاي اخير تحقيقات بسياري جهت بررسي احتمال اثر ويتامين D بر پاتو فيزيولوژي ديابت شيرين انجام شده است اما هم چنان در اين زمينه اختلاف نظر وجود دارد. مطالعه حاضر با هدف بررسي تاثير اصلاح كمبود ويتامين D بر كنترل قندخون در بيماران ديابتي تيپ دو انجام شده است. مواد و روش‌ها: در مطالعه مداخله‌اي قبل و بعد حاضر 102 نفر ازبيماران ديابتي تيپ دو كه سطح ويتامين D زير 15 ng/m داشتند، به دو گروه كمبود متوسط (بين10 تا ng/mL15) و كمبود شديد (زير ng/ml 10) تقسيم شدند. براي بيماران دو عدد آمپول 300 هزار واحدي ويتامين D به صورت تزريق عضلاني به فاصله يك هفته تجويز گرديد. قبل از تزريق و 12 هفته بعد از تزريق، سطح ويتامين D، قند خون ناشتا (FBS)، هموگلوبين گليكوزيله (HbA1c) و نمايه هموستاز انسولين (HOMAIR) اندازه گيري شدند. جهت آناليز آماري براي مقايسه قبل و بعد از آزمون T-Test paired و جهت مقايسه بين دو گروه از T-Test independent student استفاده گرديد. يافته‌ها: از 102 بيمار، 48 نفر كمبود متوسط و 54 نفر كمبود شديد ويتامين D داشتند كه علي‌رغم تفاوت در سطوح ويتامين D قبل و بعد ازدرمان (0/0001= p)، تفاوت آماري معني‌داري در سطوح HbA1c ، FBS و HOMAIR با درمان مشاهده نشد. بعد از تقسيم افراد بر اساس ميزان HOMAIR ، تنها در گروه حساس به انسولين كاهش معني دار در HbA1c مشاهده گرديد (0/01= p). همچنين در آناليز افرادي كه بعد از درمان حداقل 0/5 درصد كاهش HbA1c سطح داشتند، مشخص شد كه اين گروه از ابتدا HbA1c بالاتري نسبت به گروه عدم پاسخ (0/014= p) داشتند. استنتاج: درمان كمبود ويتامين ويتامين D با استفاده از ويتامين D عضلاني اثر معني داري در كاهش سطح گلوكز در بيماران ديابتي نوع دو ندارد. گرچه افراد با سطح بالاتر HbA1c و همچنين افراد حساس به انسولين پاسخ بهتري به درمان نشان مي دهند.

Background and purpose: In recent years the prevalence of diabetes mellitus has been increasing worldwide. Many researchers investigated the probable effect of vitamin D on pathophysiology of diabetes mellitus but there are contradictory results. This study was designed to survey the effect of vitamin D improvement on blood glycemic control in patients with type II diabetes. Materials and methods: In a controlled clinical trial, 102 patients with type II diabetes were participated whose vitamin D levels were under 15 ng/ml. They were classified into two groups; moderate deficiency (10-15 ng/ml, n=48) and severe deficiency (under 10 ng/ml, n=54). Two intramuscular (IM) injections of vitamin D (300,000 IU) were administered at a one-week interval. We measured vitamin D levels, FBS, HbA1c, and used Homeostasis model assessment of Insulin Resistance (Homa-IR) before the treatment and after 12 weeks. Paired t-test was used to analyze the pre and post intervention results and independent t-test was applied to compare the data between the two groups. Results: In both groups there were differences in vitamin D levels before and after the treatment (P=0.0001). But no significant difference was found before and after the intervention in HbA1c, FBS and Homa-IR. According to before intervention Homa-IR, significant dicreasion in HbA1c was observed only in insulin sensitive group (P=0.01). Also Patients with atleast 0.5% decreasion in HbA1c after the treatment had higher first HbA1c than no response group (P= 0.014). Conclusion: Treatment of vitamin D deficiency with intermuscular vitamin D dose not significant effect on blood glocuse though patients with higher HbA1c and also insulin sensitive show better respons to treatment.