رابطه عوامل شخصيت و خودكارآمدي عمومي با اميد عاملي و راهبردي به درمان در معتادان

The Relationship of Personality Factors and General Self-Efficacy with Operative and Strategic Hope for Treatment in Addicts

هدف: هدف اين پژوهش تعيين رابطه عوامل شخصيت و خودكارآمدي عمومي با اميد عاملي و اميد راهبردي به درمان بود. روش: تعداد 350 نفر از معتادان خود معرف به مراكز درماني شهر اصفهان، به روش نمونه گيري خوشه اي تصادفي انتخاب و به وسيله پرسشنامه هاي شخصيتي نئو، خودكارآمدي عمومي شرر و مادوكس و اميدواري اشنايدر مورد ارزيابي قرارگرفتند. يافته ها: نتايج نشان داد بين عوامل شخصيت و خودكارآمدي عمومي با اميد به درمان همبستگي وجود دارد. همچنين ابعاد روان رنجورخويي و وظيفه شناسي و فراتر از آن، خودكارآمدي قادر به پيش بيني اميد به درمان بودند. نتيجه گيري: عوامل شخصيت و خودكارآمدي عمومي در برآورد اميد عاملي و اميد راهبردي به درمان در معتادان سودمند مي باشد.

Objective: The aim of this study was to determine the relationship of personality factors and general self-efficacy with operative and strategic hope for treatment. Method: The number of 350 self-referred addicts to treatment centers in Isfahan City was chosen through random cluster sampling. Then, the three following questionnaires entitled personality traits of NEO, Sherer and Maddux’s General Self-Efficacy Scale, and Schneider Adult Hope Scale were administered to them. Results: The results showed that personality factors and general self-efficacy were correlated with hope for treatment. As well, dimensions of neuroticism and conscientiousness, and by far, self-efficacy had the predicative power of hope for treatment. Conclusion: Personality factors and general self-efficacy are useful for the estimate of operative and strategic hope for treatment in addicts.