رابطه پايگاه هويت و اعتياد در زنان استان تهران

Relationship between Identity Status and addiction among women of Tehran province

رح مسأله: اين پژوهش با هدف شناخت رابطه پايگاه هويت و اعتياد در زنان استان تهران انجام شده است. روش: روش پژوهش، پس رويدادي است. نمونه‌گيري به روش در دسترس و شامل40 زن معتاد مراجعه كننده به مراكز توانبخشي استان تهران و 40 زن غيرمعتاد بود كه از نظر برخي متغيرهاي دموگرافيك با آنها همتا سازي شدند. از "آزمون گسترش يافته عيني پايگاه هويت من"( EOM-EIS2) (مارسيا،‌ 1966)، براي سنجش پايگاه هويت استفاده شد. داده ها به كمك آزمون t تحليل شد. يافته‌ها: آزمون t نشان داد كه نمرات پايگاه‌هاي هويت سردرگم و معوق در گروه معتاد، به طور معنا‌داري بالاتر از گروه غير معتاد و نمرات پايگاه هويت موفق در گروه غير معتاد، بالاتر از گروه معتاد بود. نتايج: هرچه فرد بحران هويت را تجربه كرده باشد و از وضعيت هويتي داراي تعهد و رشد يافته‌تري برخوردار باشد، كمتر احتمال دارد كه به معضل اعتياد گرفتار شود.

Objectives: Current study was conducted to examine relationship between identity status and addiction among women of Tehran province. Methods: research method was ex-post facto. Convenient Sampling method was used consisted of 40 addictive women whom referred to addiction rehabilitation centers and 40 Non-addictive women. Second revised version of Extended Objective Measure of Ego Identity Status (Marcia, 1966) was used to explore identity status. Data were analyzed by t-test. Findings: Mean scores of identity achievement status in nonaddicting group was higher than addict ones and addict group obtained higher scores in diffusion and moratorium status. Results: The more the individual experienced identity crisis and developed a higher commitment, the less probability that she becomes addict.