پروتكل مسيريابي تركيبي كارا در شبكه‌هاي حسگر بي‌سيم زير آب

شبكه حسگر بي‌سيم زير آب (UWSN) نوعي خاص از شبكه‌هاي حسگر مي‌باشد كه در دهه‌هاي گذشته، حوزه عملياتي آن‌ به نقاط زير آبي نيز توسعه يافته است اما اين نوع از شبكه‌ها به دليل عدم حضور GPS (سيستم مكان‌يابي سراسري) چالش‌هاي بسياري دارند. اين شبكه‌ها با محدوديت‌هايي از قبيل تأخير انتشار زياد، پهناي باند كم، نرخ خطاي بيتي بالا، جابه‌جايي، حافظه و باتري محدود، محققان را با چالش‌هاي فراواني روبه‌رو ساخته‌اند. در مقايسه با شبكه‌هاي حسگر زميني، حسگرها در شبكه‌هاي بي‌سيم زير آب به سبب استفاده از تكنولوژي صوتي در ارتباطات، انرژي بيشتري مصرف مي‌كنند. انگيزه اين پژوهش پيشنهاد يك الگوريتم مسيريابي براي محيط‌هاي سيستمي زير آبي با انرژي محدود مي‌باشد. گره‌هاي حسگر واقع‌شده در بستر دريا نمي‌توانند به طور مستقيم با گره‌هاي نزديك سطح ارتباط برقرار كنند، بنابراين نيازمند ارتباطات چندگامي مهياشده با طرح مسيريابي مناسب مي‌باشند. در شبكه‌هاي حسگر بي‌سيم، خوشه‌بندي گره روشي رايج براي سازماندهي ترافيك داده و كاهش ارتباطات درون شبكه‌اي همراه با بهبود قابليت مقياس‌پذيري و بهبود توازن بار به همراه كمينه‌كردن مصرف انرژي كلي سيستم مي‌باشد. بنابراين در اين مقاله يك پروتكل مسيريابي خوشه‌بندي فازي همراه با تكنيك تجميع داده با مصرف انرژي متعادل براي UWSNها پيشنهاد مي‌شود. نتايج شبيه‌سازي نشان مي‌دهد كه در پروتكل پيشنهادي توزيع مصرف انرژي در شبكه به طور يكنواخت بوده، از متوسط مصرف انرژي و تعداد بسته‌هاي مسيريابي كاسته شده و در نهايت باعث بهبود در نرخ تحويل بسته و گذردهي نسبت به الگوريتم‌هاي DABC و IDACB شده است.