ملاحظاتي روش‌شناختي در چيستي و اعتبار تاريخ‌نگاري‌هاي رسمي

Methodological Reflections About identity and Credibility of the Official Historiography

تاريخ‌نگاري رسمي، به منزله‌ي روايت‌ حكومتي از تاريخ، يكي از كهن‌ترين و متداول‌ترين گونه‌هاي تاريخ‌نگاري است كه از قديم‌ترين دوره‌ها تا روزگار ما تداوم يافته است.مسئله‌ي اصلي اين مقاله چيستي تاريخ‌نگاري رسمي و طرح يك رشته ملاحظات روش‌شناختي درباره‌ي ويژگي‌ها و اعتبار اين نوع تاريخ‌نگاري است.براي اين منظور كوشيده‌ايم با بررسي انتقادي روش و سبك تاريخ‌نگاري‌هاي رسمي، قلمرو و موضوع آن، بازيگران و مخاطبان آن و همچنين ويژگي‌هاي تاريخ‌نگاري‌هاي رسمي را به همراه هدف‌ها و جهت‌گيرهايش و نيز نسبت آن را با قدرت ارزيابي كنيم. اين مقاله سرانجام با بيان برخي كاستي‌هاي اين نوع تاريخ‌نگاري‌، به اين نتيجه مي‌رسد كه تاريخ‌نگاري‌هاي رسمي به علت جهت‌گيري‌هاي ويژه‌ي خود نمي‌توانند واقعيت‌ها را بازتاب دهند؛ به همين دليل بايد آن‌ها را در قياس با منابع رقيب مطالعه كنند تا شناخت بهتري از گذشته به دست آيد.

The official historiography as the governmental narrative is one of the oldest types of historiography which has continued up to now. The important question of this article is explaining identity, characters and credibility of the official historiography. Also this article attempts to use critical analyzing in order to explain the method of the official historiography, its subjects, addressees, characteristics, goals and relation with power. Mentioning weakness points of official historiography, This article concludes that this type of sources could not reflect the realities, because of their special partialities. As a result they should be used in comparison with other sources, in order to offer a better knowledge.