عوامل مؤثر در سياست‌گذاري فناوري نظامي

عوامل تعيين‌كننده در سياست‌گذاري فناوري نظامي، قطعاً به اتخاذ سياست دفاعي، دكترين دفاعي و به‌دنبال آن تبيين راهبرد نظامي كشور بر مي‌گردد. تحول و تغيير در محيط‌هاي داخلي، پيراموني نزديك و دور و هم‌چنين تغيير در تهديدات احتمالي كشورها از ديگر مسائلي هستند كه خود سياست دفاعي و نيز راهبرد نظامي كشور را متأثر مي‌سازند. چه بايد بخريم، چگونه بايد تهيه كنيم، از جمله سؤالات اساسي هستند كه پاسخ به آنها نقش تعيين‌كننده و اصلي را در سياست‌گذاري فناوري نظامي دارا مي‌باشند. در نتيجه، براي پاسخ‌گويي به سؤالات فوق، ما نيازمند يك سلسله فعاليت‌هاي اطلاعاتي دقيق از يك‌سو و روشن نمودن شيوه‌هاي پاسخ‌گويي به تهديدات احتمالي آينده از سوي ديگر مي‌باشيم كه نهايتاً ما را به اتخاذ يك سياست فناوري به منظور تأمين نيازمندي‌هاي اعلام شده رهنمون مي‌شود. جواب مسائل فوق متأثر از عواملي مانند سابقه و قدرت فناوري، سطح مديريت دانش كشور، سطح عمومي صنعت، قابليت‌هاي تعمير و نگه‌داري، سطح آموزش، مهارت پرسنل، روش‌هاي تأمين تسليحات، مسائل خارجي و ... مي‌باشد. ارزيابي و فايده ـ هزينه كردن هركدام از روش‌هاي فوق منجر به تصميم در سياست‌گذاري خواهد شد. فناوري را از دو بعد مي‌توان مطالعه نمود: اول، از بعد مسائل فني و پرداختن به ماهيت فناوري از حيث علوم دقيقه و مهندسي كه در حيطه‌ي اين مقاله نمي‌گنجد. دوم، از بعد كاركردي و پرداختن به مسائلي مانند ارتباط بين جامعه و فناوري، تأثير فناوري بر حاكميت دولت‌ها، رابطه‌ي فناوري و قدرت ملي، سياست‌هاي انتقال و توسعه‌ي فناوري و ... كه اين بعد، عمدتاً نرم‌افزاري بوده و در عرصه‌ي فناوري نظامي رواج كمتري داشته است. به اين ترتيب، اين مقاله به‌دنبال پاسخ‌گويي صريح و روشن به سؤالات موجود در اين حوزه نيست، بلكه به‌دنبال طرح نكات قابل توجهي در اين راستا مي‌باشد كه بايد مورد توجه نخبگان نظامي و سياست‌گذاران دولتي و نظامي در انتخاب سياست‌هاي فناوري باشد.