جنگ ايران و عراق از ديدگاه موازنه ي قوا

انقلاب اسلامي ايران به دليل طرح ايده هاي نو، توانست به شكل قابل ملاحظه اي محيط بيروني خود را متاثر كند. واكنش هاي منفي و مخرب محيط منطقه اي و بين المللي به انقلاب اسلامي ايران به بهترين شكل فراملي بودن آن را نشان داد. بارزترين شكل واكنش محيط بيروني به انقلاب اسلامي، حمله ي عراق به ايران در يك جنگ نيابتي به نيابت از دول منطقه اي و فرا منطقه اي بود. بنابراين، نگارندگان براي روشن شدن اين موضوع و ابعاد آن، با سوال «چرا حمله ي عراق به ايران آغاز و با حمايت دولت هاي منطقه اي و فرامنطقه اي و سكوت و منفعل بودن مجامع بين المللي همراه شد؟ به عبارت ديگر، چه عاملي تجاوز عراق به ايران، ائتلاف نانوشته ي دولت هاي منطقه اي و فرامنطقه اي را در حمايت از عراق توجيه مي كند؟» و فرضيه ي «انقلاب اسلامي ايران به دليل اين كه در بافت خود حامل ايده ي بسيار قدرتمند اسلام سياسي بود و جامعه ي عراق به طور خاص و منطقه به طور عام در مقابل ايده ي اسلام سياسي آسيب پذير بود و زمينه ي پذيرش آن توسط جوامع مسلمان وجود داشت. بر اين اساس، ايده ي اسلام سياسي توانست توازن قدرت موجود ميان ايران و عراق از يك سو و اشكال توزيع قدرت در سطح منطقه اي و فرامنطقه اي را از سوي ديگر برهم بزند؛ بنابراين، با واكنش منفي محيط بيروني به منظور حفظ توازن قدرت و وضع موجود در سطح منطقه اي و فرامنطقه اي مواجه شد»؛ با بهره گيري تلفيقي از روش تاريخي و تحليلي، آنها را مورد بررسي و آزمون قرار مي دهند.