ديپلماسي اجبارآميز: كارويژه ي تهديد به كارگيري گزينه ي نظامي آمريكا عليه جمهوري اسلامي ايران

اين مقاله بر آن است تا ضمن مرور نوع تعاملات شكل گرفته بين ايران و آمريكا در طول سه دهه ي گذشته، به اين پرسش اساسي پاسخ گويد كه جايگاه استفاده از ديپلماسي اجبارآميز و اهداف و نيز ماهيت آن در روند تعاملات سياست خارجي آمريكا عليه ايران در طول سه دهه ي اخير چگونه بوده است؟ فرضيه ي پژوهش اين است كه تهديد به كارگيري نيروي نظامي از سوي آمريكا يكي از ابزارهاي بسيار كارآمد در صحنه ي بين المللي براي اعمال نظر اين كشور بوده است، اما مقاومت جمهوري اسلامي ايران در بي اثر كردن اين ابزار نقش تعيين كننده اي در تضعيف هژموني آمريكا و ايجاد چالش بر اعمال قدرت يكجانبه ي آن در نظام بين الملل داشته است. از همين رو، آمريكا تمام ابزار خود را بسيج كرده تا مقاومت ايران پرهزينه شده و به الگويي براي ديگر بازيگران نظام بين الملل تبديل نگردد. هم چنين مقاله بر آن است تا تداوم موفقيت ايران در اين پيكار عظيم جهاني به تداوم حضور و آمادگي مردم و روحيه ي مقاومت آنها، رهبري و مديريت مناسب و پيگيري و تداوم اقدامات هوشمندانه، افزايش آمادگي نيروهاي مسلح ايران و حفظ توان بازدارندگي آنها وابسته است. روش تحقيق در اين بررسي تحليلي- توصيفي است.