بررسي امكان سنجي ايجاد همگرايي امنيتي در حوزه ي ژئوپليتيك خليج فارس از منظر رئاليسم ساختاري

خليج فارس با توجه به برخي ويژگي هاي منحصر به فرد خود، از جمله وجود ذخاير عظيم نفت و گاز، وجود قطب هاي تجاري و موقعيت ويژه ي آبراهي و راهبردي يكي از مناطق راهبردي و ژئوپوليتيك دنيا است. از اوايل دهه ي 1970 تاكنون علي رغم تنش ها، بحران ها و درگيري هاي متعدد، تحولات مثبتي نيز در جهت تفاهم و همكاري بين كشورهاي منطقه ي خليج فارس به وقوع پيوسته است. دستيابي به يك همگرايي امنيتي در اين حوزه، مستلزم استفاده از فرصت هاي موجود و به كارگيري راه كارهاي تنش زدايانه در مقابل چالش هاي پيش رو است. در صورت تحقق چنين اتحادي در خليج فارس، حفظ امنيت و ثبات منطقه بر عهده ي كشورهاي منطقه و بدون مداخله ي كشورهاي ديگر خواهد بود. رئاليسم ساختاري به عنوان يكي از نظريه هاي كلان روابط بين الملل، بر عنصر ساختار و تاثير آن در اتخاذ سياست خارجي واحدهاي سياسي تاكيد دارد. در اين نگاه، ساختار و سيستم بين المللي است كه به روابط سياسي حادث ميان كشورهاي منطقه ي خليج فارس شكل مي دهد. روش تدوين اين مقاله به روش جمع آوري كتابخانه اي - اسنادي و به صورت «توصيفي - تحليلي» است. در اين مقاله سعي بر آن است كه به امكان ايجاد همگرايي امنيتي چندجانبه در حوزه ي ژئوپليتيك خليج فارس از منظر رئاليسم ساختاري پرداخته شود.