رويكردهاي معنايي در روابط بين‌الملل و تاثير آنها در تحليل سياست خارجي

بيش از دو دهه است كه حوزه تحليل سياست خارجي پس از يكي دو دهه حاشيه‌نشيني به تدريج اهميت خود را بازيافته است. استدلال اين مقاله آن است كه با حركت جريان نظري به سمت رويكرد‌هاي سازه‌انگارانه اعم از متعارف و راديكال با تأكيدي كه آنها بر ساخت معنايي واقعيت، و در نتيجه، نقش عوامل معنايي، فرهنگ، بيناذهنيت، و مانند اينها در برابر مادي‌گرايي حاكم بر جريان اصلي داشتند و نيز اين امر كه رويكردهاي مزبور في‌ نفسه تمركز بر سطح تحليل ساختار بين‌الملل ندارند و مي‌توانند حتي در بحث‌هاي ساختاري توجه خود را معطوف به ساختارهاي معنايي داخلي دولت‌ها كنند، زمينه نظري براي توجه بيشتر به سياست خارجي فراهم شده است. همچنين با ارائه نمونه‌هايي از آثار مرتبط با سياست خارجي كه متكي بر اين دو رويكرد هستند غناي اين نگرش به سياست خارجي نشان داده شده است. در نتيجه‌گيري نيز برآوردي از موقعيت اين دو رويكرد در حوزه تحليل سياست خارجي در ايران ارائه و نكاتي آسيب‌شناختي درباره آن مطرح شده است.