زرتشت ، امر سياسي و انديشه هاي شكل گيري امپراطوري ساساني

در اين نوشتار، بر مبناي نظر كارل اشميت به امر سياسي و با محور قرار دادن مفهوم شر در آموزه ­هاي زرتشت، عقايد زرتشتي و انديشه­ هاي شكل­ گيري امپراطوري ساساني را قرائت كرديم. به گمان نويسندگان در آموزه­ هاي زرتشتي، مفهوم شر، مفهومي انضمامي، وجودي و بنيادي (نه عدمي، آنگونه كه در فلاسفه­ مسلمان مشاهده مي­­ كنيم) به ­خود مي­ گيرد. در نتيجه، درهم­ تنيدگي فزآينده­ ميان آموزه­ هاي خير و شرگرايانه زرتشت (امر اخلاقي) با زندگي روزمره­ مردم ايجاد شده است. انضمامي بودن امر اخلاقي در آموزه­ هاي زرتشتي، ظرفيت بالايي به اين آموزه ­ها جهت نيرو دهي به امر سياسي مي ­دهد. بنابراين، ساسانيان با دوگانه­ هاي دوست و دشمن ­ساز «ساساني ـ اشكاني»، «ساساني ـ رومي» و... ضمن سياست­ ورزي بر مبناي امر سياسي اشميتي، به دنبال وحدت و يكپارچگي امپراطوري جديد نيز بودند. اين وحدت و يكپارچگي­، ضمن آنكه از آموزه­ هاي زرتشتي نيرو مي­ گرفت، بدعتي نو در اين آموزه ­ها نيز محسوب مي­ شد، بدعتي كه عقايد زرتشتي را از آموزه­ هاي ديني بر پايه­ آنتي ­تزهاي خير و شر، به عقايدي سياسي بر پايه­ آنتي­ تزهاي دوست و دشمن، تبديل كرد.