ديپلماسي هسته اي ايران در دولت هاي خاتمي، احمدي نژاد و روحاني ( 2015 – 1997)

بي­ شك، موضوع هسته ­اي ايران يكي از مهم­ترين موضوعات تاريخ ديپلماسي بوده كه اهميت آن در دهة اخير باعث شد تا دو عرصه سياست داخلي و خارجي ايران تحت تأثيرش قرار بگيرند. شروع بحران هسته ­اي از بيانية سعدآباد تا برجام، راهبردهاي متعددي را براي نخبگان ايران بر جاي گذاشت و مآلاً، بايد اين دوران را در يك سير مرتبط با محيط ­هاي منطقه­ اي مورد ارزيابي قرار داد. در اين پژوهش، به اين سؤال اصلي پاسخ خواهيم داد «كه ديپلماسي هسته ­اي ايران در بستر زماني «2015- 1997»، چه راهبردها و الگوهاي رفتاري را از منظر نظري جيمز روزنا (با تأكيد بر متغير محيط منطقه‌اي) در دستور كار قرار داده است؟» در پاسخ به سؤال اصلي، اين فرضيه مطرح مي­ شود كه «الگوي رفتاري ديپلماسي هسته ­اي ايران در دولت ­هاي مختلف نسبتاً پايدار بوده، ليكن رفتار انطباقي، تحت تأثير متغيرهاي بيروني شاهد پويش­ هاي متعددي بوده است. بدين­ سان، ارتباط مستقيمي بين الگوي رفتاري ايران و محيط منطقه ­اي آن وجود دارد». روش پژوهش، تاريخي - تحليلي و شيوة گردآوري داده‌ها نيز كتابخانه­ اي، استفاده از مجلات، مقالات معتبر و منابع اينترنتي است.