كنش بلاغي در نظريه ي روابط بين الملل

اين پژوهش به دنبال پاسخ به اين سؤال است كه در موقعيت­ هاي مختلف نظام بين ­الملل، كدام كنش بازيگران پركاربردتر است. برنهاد اصلي اين مقاله آن است كه با وجود اهميت «كنش راهبردي» و «كنش ارتباطي» كه به ترتيب با هدف «حداكثرسازي منفعت» و «درك استدلالي از رفتار معتبر» صورت مي ­گيرد، از آن­جا كه موقعيت­ هاي نظام بين ­الملل غالباً به صورت هم­زمان واجد مناسبات قدرت و منفعت و نيز ملاحظات استدلالي و گفتماني هستند، بازيگران نظام بين­ الملل، بيش­تر از «كنش بلاغي» استفاده مي­ كنند. در واقع، در موقعيت­ هاي نظام بين­ الملل، بازيگران، منافع خود را نيز بيش­تر از طريق ظاهرسازي دنبال مي­ كنند. در اين نگاه،«كنش بلاغي» يعني استفادة بازيگران از يك مجموعة سازمان­ يافته از ادعاها كه هدف­ اش متقاعد كردن مخاطبان عمومي و/ يا رقباي خارجي و داخلي براي پذيرش ترجيحات مورد نظر اين بازيگران و/ يا مشروعيت زدايي از ترجيحات رقباست.