آسيب شناسيِ پژوهش هاي روابط بين الملل در ايران

پرسش اصلي مقاله اين است كه چالش ­هاي فراروي كاربردي­ سازي رشته روابط بين ­الملل در ايران چيست؟ و اين چالش­ ها چگونه خود را در خروجي پژوهشي اين رشته كه به شكل مقالات علمي - پژوهشي است، نشان مي­ دهند؟ چارچوب نظري پژوهش را رابطة نظريه و پژوهش از منظر ديدگاه ­هاي اثبات­ گرا و پسا اثبات­ گرا شكل مي ­دهند. براي اين منظور، از هر دو روش كمي و كيفي استفاده شده است. در جريان نگارش مقاله، آثار منتشر شده طي سال­هاي 1393 تا 1395 در شش فصلنامه علمي-پژوهشي بررسي شد. يافته­ هاي پژوهش نشان مي­ دهد كه عدم اهتمام به پيش­ بيني مبتني بر سناريو سازي، ناكارآمدي نظام آموزشي، فقدان دست­رسي به داده­ هاي پژوهشي، نگاه ابزاري به پژوهش در ايران، قطع ارتباط دانشگاه با نهادهاي اجرايي، ضعف نسبي در حوزة دانش نظري و عدم نقد در پژوهش­ ها، چالش­ هاي اصلي پيش روي كاربردي­ سازي روابط بين­ الملل به شمار مي ­آيند.