بررسي اثر بازخورد خودكنترلي و اضطراب صفتي بر يادگيري مهارت حركتي پرتاب دارت

A Study on the Effect of Self-Control Feedback and Trait Anxiety on Learning the Motor Skill of Throwing Dart1

هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر بازخورد خودكنترلي و اضطراب صفتي بر يادگيري مهارت حركتي پرتاب دارت در دانش آموزان پسر دبيرستاني بود. بدين منظور، 80 آزمودني به روش دردسترس انتخاب شدند. براي جمع آوري اطلاعات از «پرسش نامه اضطراب صفتي ـ حالتي اشپيل برگر» (1983) استفاده شد. آزمودني ها براساس نتايج پرسش نامه به دو گروه اضطراب (كم يا زياد) و براساس نوع بازخورد به دو گروه (خودكنترل يا جفت شده) تقسيم شدند. اطلاعات با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس موردبررسي قرار گرفت. يافته هاي مرحله يادگيري در عامل اضطراب و بازخورد متفاوت مي باشد و آزمودني هاي گروه بازخورد خودكنترلي با اضطراب صفتي كم نسبت به ساير گروه ها اجراي بهتري را از خود نشان داده اند. به نظر مي رسد كه هنگام ارائه بازخورد خودكنترلي، توجه به سطح اضطراب صفتي از اهميت خاصي برخوردار است؛ بنابراين، اجراي پژوهش هاي بيشتر در اين زمينه توصيه مي شود.

The present paper aims to examine the effect of self-control feedback and trait anxiety on learning the motor skill of throwing dart in high school boy students. Accordingly, 80 subjects were selected by convenience sampling method. Spielberger state-trait Anxiety Inventory (1983) was used to collect data. The subjects were divided into two anxiety groups (low-high) based on the questionnaire results and two groups (selfcontrol; paired) based on type of feedback. The findings of learning stage were different in terms of anxiety and feedback. The subjects of selfcontrol feedback group with low trait anxiety exhibited better performance than other groups. It seems that consideration of trait anxiety level bears special importance at the time of providing self-control feedback. Therefore, it is recommended to conduct further studies in this area.