پهنه‌ بندي خطر زمين‌ لغزش با استفاده از مدل نسبت فراواني و منطق فازي (مطالعه موردي: بخش مركزي شهرستان جم )

زمين‌لغزش يكي از مظاهر ناپايداري دامنه‌هاي طبيعي است و زماني كه فعاليت‌هاي انساني را تحت تاثير قرار دهد، مي‌تواند به پديده‌اي خطرناك تبديل شود. پهنه‌بندي خطر زمين‌لغزش نقش مهمي را در ارزيابي خطرات محيطي و تعيين راهكارهاي بهينه مديريتي نواحي مستعد زمين‌لغزش ايفا مي‌كند. هدف از اين پژوهش، تهيه نقشه پهنه‌بندي خطر زمين‌لغزش بخش مركزي شهرستان جم در استان بوشهر، از طريق وزن‌دهي به معيارهاي اصلي با استفاده از مدل نسبت فراواني و منطق فازي در نرم افزار arc gis 10 است. لايه پهنه‌هاي لغزشي به عنوان متغير وابسته و لايه‌هاي ارتفاع، شيب، جهت شيب، ليتولوژي، فاصله از گسل، فاصله از آبراهه، فاصله از جاده، كاربري اراضي، خاك و بارش به عنوان متغيرهاي مستقل در مدل وارد شدند. بعد از مرحله فازي سازي معيارها، نقشه‌هاي پهنه‌بندي خطر زمين‌لغزش از طريق عملگرهاي جمع، ضرب و گاماي فازي با لانداهاي 0/7، 0/8 و 0/9 تهيه شد. نتايج حاصل از مقايسه اين نقشه‌ها نشان داد كه نقشه گاماي فازي 0/9 پهنه‌بندي مناسب‌تري در رابطه با زمين‌لغزش‌هاي بخش مركزي جم دارد، بطوريكه 24/24 درصد از محدوده مورد مطالعه(169/32 كيلومترمربع) در كلاس خطر بسيار زياد و 2/47 درصد از محدوده(17/25 كيلومترمربع) در كلاس خطر بسيار كم قرار مي‌گيرد.