قراردادى گرى پاپر در مبناى تجربى علم

«علوم تجربى» به چه نحوى بر «تجربه» مبتنى و متكى است و چه چيزى پيوند ميان آن دو را فراهم مى سازد؟ آيا استقرا بين علم و تجربه پيوند برقرار مى كند يا امرى ديگر؟ آيا تجربه قادر به «اثبات» نظريه ها مى باشد؟ اگر نمى باشد، پس چه موضعى را مى تواند در مقابل آنها اتخاذ كند؟ در فرآيند نيل به نظريه هايى كه مقبول دانشمندان واقع شده اند و در حوزه ى علم وارد مى شوند، تجربه و «مشاهده» چه نقشى را بر دوش مى كشد؟ آيا تجربه در مقام وضع و دست يابى نظريه هاى علمى وارد عمل مى شود يا در مقام نقد و ارزيابى آنها؟ تا چه حد مى توان به احكامى كه با توجه به تجربه صادر مى شوند يقين حاصل نمود؟ خلاصه اين كه، «مبناى تجربى» نظريه هاى علمى كدام است و از چه استحكامى برخوردار است؟ در اين مقاله مى خواهيم بر اساس روش شناسى علم پاپر، به اين پرسش ها پاسخ گوييم و مبانى وى را در مواضع فوق آشكار سازيم; سپس آنها را با توجه به اهدافى كه از پذيرش آنها دنبال مى شود و پيامدهايشان، مورد نقد و بررسى قرار دهيم.