كل‌گرايي پديداري ؛ ترسيم فضاي منطقي

اساساً كل‌گرايي دربارۀ الف به اين معناست كه الف مستقلاً تشخص نمي‌يابد بلكه در شبكه‌اي از اشياي ديگري كه به يك كل تعلق دارند، مشخص مي‌شود. در فلسفۀ ذهن، كل‌گرايي عمدتاً دربارۀ حالات التفاتي مطرح شده است، نه دربارۀ حالات پديداري مانند احساسات. مسئله در اينجا اين است كه آيا واقعاً حالات پديداري مستقلاً تشخص مي‌يابند يا در ارتباط با يكديگر مشخص مي‌شوند. ابتدا تقريرهاي مختلفي از اين مسئله را بر اساس جهات مختلف اين مسئله بيان مي‌كنيم؛ مانند اينكه آيا رابطۀ كل‌گرايانه ميان انواع حالات پديداري برقرار است يا مصاديق آن، ميان حالات پديداري هم‌زمان برقرار است يا ناهم‌ زمان و اينكه اين رابطه از سنخ تشخص است يا از سنخ هم‌ تغييري. به‌علاوه، آيا رابطۀ كل‌گرايانه ضروري است يا امكاني و آيا فراگير است يا صرفاً به برخي از حالات پديداري محدود است. در پايان مقاله به استدلال از طريق «وحدت آگاهي» به سود كل‌گرايي پديداري اشاره خواهيم كرد.