بررسي نظريه پيچيدگي و تبيين اشارات آن در مديريت سازمان هاي آموزشي

اين مقاله با استفاده از روش تحليلي به خاستگاه نظريه پيچيدگي و تاثير آن در مديريت سازمان هاي آموزشي اشاره مي كند. متفكران نظريه پيچيدگي معتقدند سازمان هاي آموزشي، سيستم هايي خود ـ سازمان، پيچيده و غيرخطي هستند، بنابراين تغييرات آنها را نمي توان با اصول مديريت سنتي توجيه نمود و مديريت آنها مي بايست مديريتي خلاق، انعطاف پذير نسبت به تغيير، بي ثباتي و تنوع، تدوين برنامه هاي كوتاه مدت، بازدارنده نسبت به تمركز قدرت و سلسله مراتب و كنترل از بالا به پايين، مبتني بر اعتماد و احترام متقابل، و به صورت گروهي و اشتراكي باشد. در مقاله دلالت هاي ارزشمند اين نظريه تحسين مي گردند، اما به دليل ماهيت نسبي گراي مديريت پيچيده و چگونگي تطبيق سيستم خود ـ سازمان با مديريت و نحوه عملي مديريت گروهي، بر رعايت احتياط در كاربرد عملي آن تاكيد مي شود. در نهايت نتيجه گيري مي شود كه مديريت پيچيدگي مبتني بر ارتباط مفاهيم مكملي چون نظم/ بي نظمي مي تواند مبناي مناسبي براي مديريت سازمان هاي آموزشي محسوب شود.