تحليلي بر رويكرد تاريخي به توسعه سيستم خط‌ مشي‌گذاري عمومي ؛ مباني نظري و اسلوب اجرا

حكومت‌ها براي مديريت مسائل عمومي فرارو، دستگاهي با عنوان «خط‌ مشي‌گذاري عمومي» طراحي كرده‌اند كه براي طراحي خط‌ مشي‌هاي عمومي از شيوه‌ها و فنون بسياري بهره مي‌گيرد. استفاده از تجربه‌هاي خط‌ مشي‌اي حكومت‌هاي پيشين داخلي و همچنين ساير كشورها از جمله روش‌هاي متداول چنين رويكردي است. اما پژوهشگران عرصه خط‌ مشي عمومي، به ندرت «تاريخ» را به منزله ابزاري براي كمك به حل مسائل عمومي مد نظر قرار داده‌اند. اين مقاله با تمركز بر نقش تجربه در مديريت و همين طور در خط‌ مشي‌گذاري عمومي، مباني و چارچوب اجرايي روش‌شناسي تاريخي در خط‌ مشي‌گذاري عمومي را تحليل و تبيين مي­ كند و تاريخ را به منزله «تجربه تاريخي» در مقام ابزار تحليل مسائل عمومي واكاوي مي‌كند. موضوع «تعميم‌پذيري» نتايج تحقيق تاريخي براي پژوهش‌هاي علوم اجتماعي نيز از دو ديدگاه مورخان و دانشمندان علوم اجتماعي تحليل و مدلي تركيبي براي چگونگي تعميم نتايج اين‌گونه پژوهش‌ها ارائه مي‌‌شود. در نهايت، به عنوان نمونه، اين روش بر روي يك مورد تاريخي (بررسي الگوي تحول دانش در حوزه تمدن اسلامي؛ نهضت ترجمه) اجرا مي‌‌شود