واقع‌گرايي ، انواع و ماهيت متا فيزيكي

واقع‌گرايي و قراردادگرايي درجات و مراتب متفاوتي دارند. مي‌توان از فلاسفه‌اي نام برد كه رويكرد آنها به علم و انواع به عنوان «واقع‌گرايي» قلمداد شده است، اما آنها باور دارند كه قراردادهاي دانشمندان در عضويت نمونه‌ها و در يك نوع خاص (يعني طبقه‌بندي نمونه‌ها)، نقش مهمي ايفا مي‌كنند. از اين‌رو، اهميت دادن به نقش طبقه‌بندي در علم، پذيرش اين حكم را كه انواعي طبيعي و مستقل از دخالت بشر در جهان وجود دارند، نامحتمل مي‌كند. با وجود اين، در اين مقاله استدلال مي‌شود كه حتي اگر مفاهيم علمي از طريق طبقه‌بندي ايجاد شوند و در اين طبقه‌بندي‌ها ملاحظات عملگرايانه نقش ايفا كنند، باز هم مفاهيمِ حاصل قادر به بازنمايي تقسيمات طبيعي جهان خواهند بود. براي اين منظور، ابتدا رويكردهاي متفاوت به واقع‌گرايي در مورد انواع را شرح داده و سپس به اين سؤال پاسخ داده مي‌شود كه با فرض مفيد بودن محمول‌هاي نوعي در دستگاه‌هاي علمي، آيا ممكن است كه انواع از پيش‌‌ معيني وجود نداشته باشند. در بخش پاياني نيز استدلال مي‌شود كه انواع علمي هويت‌هايي برساخته هستند، اما غالباً مي‌توانند بازنمايي‌كنندۀ تقسيمات طبيعي جهان باشند.