روش‌ شناخت حقيقت در حكمت اشراق

فلسفه اشراق شهاب فروزاني بود كه در حوزۀ‌ انديشۀ اسلامي درخشيد و حكمت اسلامي را با نور خود برافروخت و توانست فلسفه را به عرفان نزديك كند؛ زيرا از يك‌سو از تعارض نداشتن عقل با شهود، بلكه از همسازي و همراهي اين دو سخن گفت و از سوي ديگر تأكيد كرد كه مي‌توان با انديشه و استدلال و قوانين عقلي، شهود و تجربه عرفاني را تبيين و توجيه كرد و اين بود كه ميان انديشه و شهود جمع سالم برقرار ساخت و زمينه‌اي مناسب براي تحليل عقلي و فلسفي يافته‌هاي عرفاني به وجود آورد و فصل جديدي در حوزه فلسفه و عرفان گشود. در اين ميان آنچه اهميت ويژه‌اي دارد بررسي چگونگي روش شناخت در مكتب فلسفي اشراق و ويژگي‌ها و تمايز آنها با روش‌هاي شناختي ديگر است. اين مقاله روش شناخت حقيقت در نظام فلسفي اشراقي را كه به دست بنيانگذار آن شيخ شهاب‌الدين سهروردي بنا نهاده شد و پس از وي فيلسوفي نيامد كه به آن روش نينديشد و بدان وامدار نباشد، بررسي مي‌كند و از جايگاه عقل، شهود و آموزه‌هاي ديني در حكمت اشراق و از چگونگي تلائم و توافق آنها سخن مي‌گويد و تمايز و تفاوت اين روش را با روش‌هاي شناختي در حكمت مشاء، حكمت متعاليه و عرفان نظري بيان مي‌كند