بررسي نقش نخبگان سياسي ايران و تركيه در توسعه سياسي

اين مقاله به بررسي نقش نخبگان سياسي در توسعة سياسي ايران و تركيه مي‌پردازد و در اين راستا نقش رضاشاه و آتاتورك در توسعة سياسي موردمطالعه قرار مي‌دهد و درصدد صورت‌بندي اشتراكات و تفاوت‌هاي آنهاست. چارچوب مفهومي مقاله بر نظريات نخبه‌گرايي متكي است و فرض آن بر اين حدس استوار است كه ويژگي‌ها، باورها و ارزش‌هاي شخصي رضاشاه و آتاتورك، نقشي تعيين كننده در نحوه و نتيجة نوسازي كشورهاي ايران و تركيه داشته است. روش تحقيق مقايسة تطبيقي مؤلفه‌هاي ارزشيِ رهبران نوسازي ايران و تركيه در فرايند نوسازي است. داده‌هاي مقاله از تحليل‌هاي تاريخي ثانوية مقطع موردنظر براي دو كشور استخراج شده است. روش تحليل كيفي و متكي بر مقايسة تفاوت‌ها و تشابهات شيوه‌هاي مواجهة رضاشاه و آتاتورك با مسائل توسعه است. اين مقاله در نتيجه‌گيري استدلال مي‌كند كه سياست در كشورهاي خاورميانه، با توجه به وضعيت تاريخي و فرهنگي آنها، اقتضائات خاص خود را دارد و تفاوت‌هاي فردي رضاشاه و آتاتورك در تعامل با اين خصوصيات موجد تفاوت توسعة سياسي حاصل‌شده در دو كشور ايران و تركيه است.