مطالعۀ جامعه‌شناختي ارتباط درمانگر و بيمار در طب سنتي(مورد مطالعه: شهر سنندج)

مطالعۀ ابعاد اجتماعي ارتباط و چگونگي مواجهه درمانگر و بيمار در طب سنتي مي‌تواند بسيار حائز اهميت باشد. پژوهش حاضر با هدف شناخت ارتباط ميان درمانگران طب سنتي در شهر سنندج با مراجعانشان به انجام رسيده است. اين پژوهش به روش كيفي و با كاربرد تكنيك مصاحبه عميق و مشاهده غيرمشاركتي به انجام رسيده است و براي تحليل داده‌ها از روش نظريه زمينه‌اي استفاده شده است. با شناسايي چند سنخ اصلي پزشكي سنتي رايج در اين شهر، و با روش نمونه‌گيري نظري هدفمند 23 نفر در دو گروه كه شامل 5 نفر درمانگر از پنج سنخ شناسايي‌شده‌ي طب سنتي و 18 نفر مراجعه‌كننده مصاحبه به انجام رسيده است. در مصاحبه با درمانگران به مقولات 6 گانه («دلسوزي»، «همدلي»، «همزباني»، «اجتناب از مادي‌شدن رابطه»، «اميدبخشي به مراجعين» و «رابطۀ صميمي و پايدار») نائل شديم. و در مصاحبه با مراجعه‌كنندگان نيز به مقولات شش‌گانه‌اي مشتمل بر («اعتقاد به شفابخشي و نيروهاي متعالي»، «بي‌اعتمادي به پزشكي مدرن»، «نتيجه‌نگرفتن از پزشكي مدرن»، «پول-محور نبودن شفا و توجيه اقتصادي»، «شفافيت و ايمني در درمان» و «رضايت مراجعه‌كننده») دست يافته‌ايم. مقولات حول دو مقولۀ هسته چيده شده‌اند كه در مورد درمانگران، مقولۀ هسته «نگاه كل‌نگرانه‌ي درمانگر به مراجعه‌كننده» و براي مراجعه‌كنندگان «اعتماد بيمار به درمانگر» به دست آمده است.