امامت و سكولاريسم

اين نوشتار بر آن است تا رابطه امامت در ديدگاه تشيع را با سكولاريسم بررسي كند. نخست دلايل ضرورت نبوت و آموزه هاي انبياي الهي براي سعادت انسان بررسي مي شود و سپس به اثبات مي رسد كه دين اسلام از چنان جامعيتي برخوردار است كه براي همه نيازهاي انسان و جنبه هاي وجودي او طرح و برنامه دارد. اسلام تنها به جنبه فردي خلاصه نمي شود؛ زيرا لازمه اجراي احكام ديني از جمله تحقق عدالت، تشكيل حكومت و تدبير امور دنيوي مردم است. در ادامه، معناي لغوي و اصطلاحي امامت از ديدگاه تشيع بررسي شده است. امامت به معناي تداوم رسالت انبياي الهي است. در واقع، پس از پيامبر ، امامان معصوم عهده دار تبيين وحي و تدبير امور دنيوي مردم هستند و در زمان غيبت حضرت ولي عصر (عج)، فقيهان جامع الشرايط كه آگاه به قوانين اسلامي و عادل و كاردان و مدير و مدبر هستند، نيابت عام آن حضرت را به عهده دارند. سپس، معناي سكولاريسم و زمينه هاي ظهور آن بررسي شده است. اساساً اين گونه ايدئولوژي، يك پديده غربي است كه خاستگاه آن جامعه غربي و آيين مسيحيت است. در ادامه، مباني سكولاريسم كه عقل گرايي و علم گرايي است، بررسي و نقد شده است. درواقع علم گرايي، نوعي مادي گرايي و عقل گرايي نيز نوعي محدوديت بي دليل براي گستره فعاليت عقل است. در پايان، اين نكته به اثبات مي رسد كه آموزه امامت در شيعه، با سكولاريسم ناسازگار است.