طراحي مديريت الگوي راهبردي نظام هوانوردي در فضاي جمهوري اسلامي ايران

هوانوردي در ايران و جهان داراي بازيگراني است كه نياز به هماهنگي دارند. هماهنگي براي بهره برداري از فضا، بين واحدهاي نظامي و غيرنظامي ضروري مي باشد. با مراجعه به سوابق و سوانح، حوادث و تأخير، مكاتبات متعدد در سطح ملي و جلسات چالشي در سطح كارشناسي و مديريت عالي هوانوردي در مي‌يابيم كه هماهنگي‌هاي لازم در كمترين سطح، موردي، اجرايي و تا حدي تاكتيكي، روند سختي را طي مي‌نمايد. در هر كشوري دو سازمان اصلي در بخش هوانوردي وجود دارد. 1) بخش نظامي 2) بخش غيرنظامي. حوزه هوانوردي غيرنظامي شامل بخش‌هاي خصوصي، تجاري و هواگردهاي دولتي است كه به‌طور عمده در جابه‌جايي بار و مسافران به‌صورت ملي و بين‌المللي اشتغال دارند و حوزه‌ي نظامي شامل هواگردهاي حاكميتي هستند كه در جابه‌جايي، آموزش، امنيت و دفاع اشتغال دارند. هر دو حوزه براي پايداري جهاني و اقتصاد ضروري مي‌باشند.با نگرش به موارد مطروحه، مسئله اساسي اين تحقيق ، فقدان الگوي راهبري مديريت هوانوردي در جمهوري اسلامي ايران و مشكلات ناشي از ان موجب گرديد كه محقق نسبت به پيشنهاد طرح ساختار و تشكيلات مديريت الگوي راهبردي هوانوردي در فضاي جمهوري اسلامي ايران تحقيقات ميداني و كتابخانه‌اي چندلايه‌اي انجام دهد . اين تحقيق ، يك تحقيق كاربردي است، و از نظر متدولوژي داده‌هاي تحقيق به روش توصيفي از نوع زمينه اي ، كه بر اساس استفاده از ابزارهاي مصاحبه، پرسشنامه و تجزيه و تحليل نظرات خبرگان و مسئولين و دست اندركاران هوانوردي و مراقبت از فضا و نيروهاي مسلح ج.ا.ا صورت مي‌گيرد.