نگاهي به نقش دانش آفريني بركارآفريني دانشجويان دانشكده كارآفريني دانشگاه تهران

هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه دانش آفريني و كارآفريني در بين دانشجويان مقطع كارشناسي ارشد دانشكده كارآفريني دانشگاه تهران بوده است. شيوه اين پژوهش بر اساس هدف و ماهيت آن، كاربردي و از نوع توصيفي همبستگي است. جامعه آماري پژوهش، تمامي دانشجويان مقطع كارشناسي ارشد دانشكده كارآفريني دانشگاه تهران در سال تحصيلي 94-93 بوده است. حجم نمونه از طريق فرمول كوكران و به روش نمونه گيري تصادفي ساده، 120 نفر به دست آمد. ابزارهاي پژوهش دو پرسشنامه دانش-آفريني نوناكا(1983) و كارآفريني بدري و همكاران(1385) بوده است. پايايي و روايي ابزارها با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ، براي دانش آفريني 0/793 و كارآفريني 0/861 محاسبه شد و براي بررسي روايي از روش تحليل عاملي تاييدي استفاده شد. داده هاي به دست آمده با استفاده از آزمون تي تك نمونه اي، همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون گام به گام مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج به دست آمده نشان داد دانش آفريني و مولفه هاي آن با كارآفريني رابطه مثبت و معنادار دارد. از بين مولفه هاي دانش-آفريني، سه مولفه اجتماعي سازي، بيروني سازي و دروني سازي قابليت پيش بيني كارآفريني را دارند.