بررسي وضعيت پايداري اجتماعي منطقه‌ي 7 شهرداري تهران با تأكيد بر راهكارهاي تقويت آن

در سال­ هاي اخير، پايداري اجتماعي يكي از موضوعات مهم گفتگوهاي سياسي دولت­ هاي غربي شده است. نتيجه‌ي اين اتفاق، تلاش براي تعريف موضوعات مرتبط با اين مفهوم است. پايداري اجتماعي را به عنوان يك مفهوم، مي ­توان مجموعه­ اي از شاخص ­ها همچون؛ دسترسي (اشتغال، فضاي باز، خدمات محلي)، بهداشت و بهزيستي، انسجام اجتماعي، توزيع عادلانه‌ي اشتغال و درآمد، مشاركت محلي، ميراث فرهنگي، آموزش، مسكن و ثبات جامعه، ارتباط و حركت، عدالت اجتماعي، حس مكان و تعلق تعريف نمود. هدف پژوهش حاضر، بررسي وضعيت پايداري اجتماعي منطقه‌ي 7 شهرداري تهران با تأكيد بر راهكارهاي تقويت آن است. روش تحقيق از نوع كمّي- پيمايشي است. جامعه‌ي آماري اين پژوهش شامل تمامي ساكنان منطقه‌ي 7 شهر تهران است. كه از بين آنها 600 نفر بر اساس روش نمونه­ گيري تصادفي و طبق فرمول كوكران به عنوان نمونه انتخاب شده است. در اين تحقيق براي جمع ­آوري اطلاعات پژوهش، از پرسشنامه‌ي 76 گويه­اي ابعاد كالبدي و غير كالبدي پايداري اجتماعي استفاده گرديد. هر يك از سؤالات پرسشنامه به صورت پنج گزينه ­اي و بر اساس مقياس ليكرت امتيازبندي شدند و براي سنجش پايايي پرسشنامه از آزمون آلفاي كرونباخ استفاده گرديد. روايي ابزارها با استفاده از روش محتوايي و روايي سازه تأييد شد. نتايج نشان داد كه وضعيت متغيرهاي دسترسي و كيفيت خدمات و امنيت منطقه‌ي 7 شهرداري تهران بالاتر از ميانگين و در وضعيت متوسط رو به زياد بوده است ولي وضعيت متغيرهاي زيبايي­شناسي، محيط­ زيست، تراكم و انبوهي، تغييرات كاربري و ناهماهنگي كاركردي، احساس تعلق، مسؤوليت­ پذيري و همسايگي و اميد به آينده و مهاجرت منطقه‌ي 7 شهرداري تهران پايين­ تر از ميانگين و در وضعيت متوسط رو به كم بوده است. همچنين بررسي نتايج نشان داده كه وضعيت متغيرهاي وضعيت اقتصادي و توزيع عادلانه و مشاركت منطقه‌ي 7 شهرداري تهران در حد متوسط بوده است.