نقش شاعران شيعۀ عصر صفوي در انتقال فرهنگ و تمدن ايراني در شبه قارة هند (قرون 9 و 10 ه/ 16 و 17 م)

هدف: تأثير زبان فارسي در ديگر فرهنگها، از جمله مسائل مهم در حوزة مطالعات تمدني و تأثير علوم و معارف اسلامي ايراني است. هدف نوشتار حاضر نيز بررسي نقش شاعران شيعۀ عصر صفوي در ترويج مذهب تشيع و زبان و ادبيات فارسي در شبه قارة هند در قرنهاي 9 و 10 هجري بود. روش: اين مقاله با روش اسنادي - تاريخي به بررسي موضوع پرداخت. يافته ها: حضور شاعران فارسي زبان شيعه در شبه قارة هند، موجب شد زبان فارسي، زبان رسمي هند در اين دوره شود؛ مذهب تشيع گسترده تر شد و حتي پادشاهان و درباريان هندي به فارسي شعر سرودند. نتيجه گيري: پادشاهان هند براي آداب و رسوم ايرانيان و زبان فارسي اهميت ويژه اي قائل بودند. از اين رو شاعران شيعه، هم براي محكم كردن پايه و اساس شيعه و هم براي گسترش زبان فارسي و تمدن ايراني به هند مهاجرت كردند؛ به طوري كه طالب آملي، معروف ترين شاعر در عصر جهانگير و صائب تبريزي، ملك الشعراي دربار شاه جهان شد و جهانگير و همسرش به فارسي شعر سرودند.