اسلامي شدن دانشگاه در ايران بعد از انقلاب؛ فراتحليلي از پژوهشها

از زمان طرح موضوع اسلامي شدن دانشگاه تاكنون، پژوهشهاي زيادي سعي در ايضاح، جستارگشايي، تدقيق « اسلامي شدن دانشگاه » از زمان طرح موضوع مفهومي، و آسيب شناسي اين موضوع داشته اند. تكوين چنين سامان پژوهشي حول موضوع يادشده اگر چه منجر به ظهور يافته هاي جديد شده، اما تنوع و پراكندگي اين موضوعات موجب شده نتوان دريافتي علمي از مباحث مطرح شده داشت. هدف: محقق در اين پژوهش به بازانديشي در معاني، مفاهيم، پيش فرضها، رويكردها و همۀ آنچه در پژوهش هاي انجام شده طي سالهاي گذشته به انجام رسيده، پرداخته است. روش: روش مورد استفاده در اين پژوهش، فراتحليل بوده و به شيوة كيفي و اسنادي انجام شده است. يافته ها: پژوهشهاي انجام شده در حوزة اسلامي شدن دانشگاه را مي توان مسامحتاً حول پنج مضمونِ گرايش دانشگاهيان به اسلامي شدن، مفهوم اسلامي شدن، راهكارها و موانع اسلامي شدن، امكان و ضرورت اسلامي شدن و اسلامي شدن، ايدئولوژي و قدرت سامان داد. نتيجه گيري: دانشگاهيان در مجموع با كلّيت اسلامي سازي مخالفتي ندارند، اما سياست ها و برنامه هايي كه براي اسلامي كردن دانشگاه ارائه و اجرا شده، با چالش هايي مواجه است. راه برون رفت از چالشهاي موجود، رسيدن به فهمي مشترك در خصوص موضوع است؛ فهمي كه: نقطه نظرات همۀ ذي نفعان در آن لحاظ شده، با عرف حاكم بر نهادهاي علمي بين المللي در تعارض نباشد و متناسب با ارزش ها و نيازهاي جامعۀ اسلامي ايران باشد