آموزه عشق عرفاني نزد بيدل دهلوي

Training to Gnostic Love by Bidel Dehlavi

يكي از موضوع­ هاي مورد توجه در ديوان ميرزا عبدالقادر بيدل دهلوي، موضوع عشق است. واژه عشق در ديوان بيدل بسامد بالايي دارد. در اين مقاله سعي بر آن است كه مفهوم عشق عرفاني از ديدگاه بيدل مورد بررسي قرار گيرد. بيدل براي رسيدن به خداوند راه عشق را اختيار مي­كند و آن را بر راه زهد ترجيح مي­دهد و عشق را ازلي و منشاء پيدايش عا­لم و آدم ميداند. بيدل مذهب و آيين خويش را عشق معرفي مي­ كند و اين عشق را خارج از حيطه اختيار خود مي­داند. به نظر او عقل در برابر عشق عاجز است و دل شكسته را جايگاه عشق مي­داند. بيدل هر كسي را محرم عشق نمي­داند و اگر كسي هم به اين مقام رسيد حق فاش كردن آن را ندارد و كافي است كه اين عشق يك بار در دل روشن شود ديگر خاموش شدني نيست و با عشق اتّحاد و اتصال الهي حاصل مي ­شود.

The love is one of the considerable subjects in the complete works of Mirza Abdolghader Bidel Dehlavi.Lore work has a high frequency in Bidel Poems. In this paper, the concept of my stical love Biddle perspectives are examined. He chose the love for attaining to God and preferred it to asceticism. He believed I am the love instead of I am the right. He introduced the love everlasting and is the spring of human creation. He also introduced his faith, the love. Delhavi ascribed the love, out of his power but wisdom is against the love. He considered that broken heart is place of the love. No one is confident to the love; if reached to this position, should not reveal it. Once it formed, never be lost. The end of the love is the madness. He admired the madness,who really love God. Attaining to the :union: and connection so God save him.