انسان كامل در اشعار اميرخسرو دهلوي

Perfect Human in the Poetry of Amir Khusrau Dehlavi

اميرخسرو دهلوي مشهور به «سعدي هند»، از شاعران و عارفان فارسي زبان دهلي است كه از دو جنبه ادبي و عرفاني شايسته بررسي و تحقيق است. به مكتب عشق در عرفان اسلامي و ايراني مي‌پيوندد و در اشعار و نوشته‌هاي خود با هنرمندي به مباني فكري عرفاني مي‌پردازد. يكي از محوري‌ترين مباني فكري او اعتقاد به ولايت و جايگاه انسان كامل در هستي‌شناسي و انسان‌شناسي اوست، در اين مقاله نقش مقام چنين انساني در اشعار او بررسي و ويژگي‌هاي آن بيان مي‌گردد. بي‌ترديد در منظومه‌هاي او نيز شخصيت‌هاي داستاني، با توجه به ويژگي‌هاي انسان كامل تصويرسازي مي‌شوند و نقش‌هايي در حوزه چنين كاركردي را ايفا مي‌نمايند. انسان كامل در شخصيت‌هاي الهي مانند پيامبر اكرم(ص) و اسطوره‌اي چون اسكندر بروز مي‌كند.

Saadi’s famous Amir KhusrauDehlavi India, the Persian language poets and mystics Delhi that the two literary and mystical aspects worthy of examination and investigation. Since parents the disciples of Sheikh Nizamuddin, an Islamic school in mysticism, and Iran joins and in his poems and writings by the artist’s mystical intellectual principles and one of the most central concept for the province and the man he believes fully in his cosmology and anthropology so far, it has not been and in this article role is to assess and provide such a man in his poems. Certainly the characters in his system, according to the imaging characteristics of the perfect man and the role they play in such a function.