ابتناي ايمان ديني بر معرفت عقلي از منظر غزالي

رابطه ايمان با دليل عقلي از مسائل مهم فلسفه دين است. غزالي به منزله منتقد جدي فلسفه و كلام، از سويي علم كلام را حرام و عموم مردم را از ورود به اين علم نهي مي‌كند و از سوي ديگر انتقادات جدي بر كساني دارد كه سعي دارند ايمان ديني را بر پايه‌هاي دلايل كلامي و عقلي استوار كنند. وي ايمان مبتني بر دليل عقلي را در معرض شبهات و به همين دليل زوال‌پذير و ايمان عوام را راسخ‌تر از ايمان مبتني بر دلايل عقلي مي‌داند. غزالي معتقد است ايمان عموم مسلمين صدر اسلام نيز ايمان تقليدي بوده است كه با عبادت و قرائت قرآن تقويت شده است. مخالفت غزالي با كاربست روش عقلي در ايمان، تا حدي است كه بسياري وي را ايمان‌گراي مسلمان دانسته‌اند. در اين مقاله ابتدا ديدگاه غزالي شرح و سپس به مهمترين كاستي هاي نظريه وي در باب ايمان اشاره شده است. تفسير غزالي از ايمان، زمينه‌ساز نسبيت‌گرايي و كثرت‌گرايي در دين است. وي به رابطه ايمان و تصديق نظري بي‌توجه بوده و گزارشي ناقص از سيره پيامبر(ص) را ملاك قرار داده است.