نقش پيش بيني كنندگي سبك هاي فرزندپروري و اعتماد اجتماعي در فرار دختران از خانه

در بسياري از موارد فرار دختران، يك راهبرد رفتاري انطباق يافته براي اجتناب از يك وضعيت خانوادگي ناسالم است. از سوي ديگر عوامل اجتماعي چون تجارب منفي در مدرسه و تاثيرات همسالان در بروز اين پديده قابل توجه است. پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش پيش بيني كنندگي سبك هاي فرزندپروري و اعتماد اجتماعي در فرار دختران اجرا شد. اين بررسي توصيفي بر روي 42 دختر فراري و 42 دختر عادي شهر كرج در سال 1391به صورت مقطعي انجام شد. شركت كنندگان در پژوهش بر اساس نمونه گيري تصادفي انتخاب شدند و پرسشنامه هاي سبك هاي فرزندپروري بامريند (1972) و پرسشنامه اعتماد اجتماعي صفاري نيا و شريف (1389) را تكميل نمودند. داده ها با استفاده از نرم افزار آماري (اس پي اس اس – ويرايش هيجدهم) پردازش و تحليل شدند. نتايج تحليل رگرسيون حاكي از آن بود كه سبك فرزندپروري سهل گيرانه و استبدادي پيش بيني كننده هاي مثبت و معنادار و سبك مقتدرانه و اعتماد اجتماعي پيش بيني كننده منفي و معنادار فرار دختران از خانه بودند. با توجه به اينكه بسياري از آسيب هاي اجتماعي از كانون خانواده نشات مي گيرد و در پيوند با يافته هاي پيشين، فرزندپروري، در ميان قوي ترين پيش بيني كننده هاي رفتارهاي مجرمانه قرار دارد، سبك هاي فرزندپروري ناكارآمد مي تواند زمينه ساز ايجاد مشكلات اجتماعي، هيجاني و رفتاري در نوجوانان باشد.