پدرسالاري، تجددِ تحريف‌شده و نمايش بدن زنانه: مطالعه‌اي در شهر رشت

هدف اين مطالعه، بررسي منطق حاكم بر كنش‌هاي نمايشي بدنيِ زنان و انگيزة آنان از كسب داراييِ زيبايي در جريان زندگي روزمره در جامعة ايران است. براي مطالعة اين منطق، از رويكردي تلفيقي، بر محور نظرية «پدرسالاريِ جديدِ» هشام شرابي، استفاده شده‌است كه قابليت ثبت و تحليلِ پويايي‌ها و پيچيدگي‌هاي كنشِ نمايشِ بدنِ زنانه را در جريان تعاملات اجتماعي دارد. با توجه به ماهيت تحقيق و با اتكا به رويكرد نظري پژوهش، 82 نفر نمونه با روش گلوله‌برفي از مراكز تعاملات مناسكي (باشگاه‌هاي بدن‌سازي، آرايشگاه‌ها و جلسه‌هاي مذهبي) در شهر رشت انتخاب شدند. مصاحبه با نمونه‌ها، با روش مصاحبة نيمه‌ساختمند انجام شد. براساس نتايج پژوهش، با توجه به ريشه‌هاي كنش‌هاي نمايشي بدن زنانه، مي‌توان پنج تيپ ميانة سنتي‌مذهبي، تيپ ميانه با نگاه شرق‌شناختي، تيپ شرق‌شناختي و تيپ فمينيستي. نمايش بدن زنانه در چهار تيپ نخست، تحت تأثير الگوهاي پدرسالارانة «سنتي» يا «جديد» است؛ به‌طوري‌كه هرچه از تيپ نخست به‌سوي تيپ چهارم پيش مي‌رويم، حاكميت الگوهاي پدرسالارانة «سنتي» به الگوهاي پدرسالارانة «جديد» تغيير مي‌كند. چهار تيپ نخست، با وجود تفاوت‌ها، در حاكميت الگوهاي پدرسالارانه بر كنش‌هاي نمايش بدن مشابه‌اند و فقط تبپ فمينيستي درمقابل اين الگوها جبهه‌گيري مي‌كند. تيپ را شناسايي كرد: تيپ راديكال اسلام‌گراي سياسي،