مطالعة جامعه‌شناختي تغييرات گفتماني نسل‌هاي سه‌گانة خانوادة ايراني

در اين پژوهش به مطالعة روابط درون خانواده ازمنظر روابط ميان سه نسل كهن‌سال، ميان‌سال و جوان پرداخته شده‌است تا روشن شود كه اين روابط تابع چه گفتمان‌هايي است و آيا اين گفتمان‌ها به‌هم نزديك‌اند يا نشانة مشهودي از فاصله ميان اين سه نسل ديده مي‌شود. روش محقق بهره‌گيري از رهيافت كيفي، مبتني بر تحليل موقعيت گفتماني، با تأكيد بر مصاحبه‌هاي روايي، و درنهايت كشف نظرية زمينه‌اي گفتماني بوده‌است. به‌اين‌منظور، 30 نفر از شهروندان تهراني به‌شيوة هدفمند و چندگانه انتخاب شدند. يافته‌ها نشان داد كه روابط ميان سه نسل در خانوادة ايراني هم‌گراست و درعين تفاوت گفتمان نوگرايي سنت‌پيشة نسل اول، نوگرايي محافظه‌كارانة نسل دوم، و نوگرايي پيش‌روِ نسل سوم، هرسه در گفتماني به‌هم نزديك مي‌شوند كه گفتمان نوگرايي است و برآيند آن نظرية زمينه‌اي گفتمان هم‌گرايي نسلي نوخواهانه در خانوادة ايراني است و خانواده درعين تفاوت‌ها، در مسير تهديد نسلي قرار ندارد و همچنان خانواده موضوع داراي اهميت و اولويت نسل‌هاست.