وام‌گيري نهج البلاغه از عناصر تصويرساز قرآني

Nahj al-Balagha's Borrowing of Quranic Illustration

ارتباط متن شريف نهج البلاغه با قرآن از وجوه مختلف قابل بررسي است. يكي از اين ابعاد تحليل مناسبات بينامتني و زمينه­هاي شكل­گيري و تأثير قرآن در شكل­گيري آن است. مناسبات بينامتني وجوه مختلفي را شامل مي‌شود. نوشتار حاضر با هدف نشان‌دادن اين ارتباط بين قرآن و نهج البلاغه، مناسبات بينامتني را در عناصر تصويرساز مورد بررسي قرار داده است. بدين منظور با روش توصيفي- تحليلي وجوه اشتراك را شناسايي و تحليل كرده تا پاسخ روشني به اين سؤالات ارائه كند: وجوه اشتراك نهج البلاغه با قرآن در استفاده از عناصر تصويرساز براي مفهوم سازي چيست؟ عناصر تصويرسازي كه زمينه‌ساز مناسبات بينامتني در قرآن و نهج البلاغه هستند از چه اموري انتخاب شده­اند؟ مناسبات بينامتني آن‌ها در چه حدي قابل شناسايي است؟ فراواني عناصر تصويرساز در آن دو چگونه است؟

The relationship between Nahj al-Balagha's text and Holy Quran is searchable from different aspects. One of these aspects is to study intertextual relations and formation fields. Intertextual relations may contain various aspects. The present paper surveys the intertextual relationships in the field of illustration elements by the aim of showing the relationship between Nahj al-Balagha and Holy Quran. Thus it recognizes and analyzes the similarities to offer clear answers to the questions in descriptive – analytical method. The questions such as: what are the similarities of Nahj al-Balagha and Holy Quran in applying illustrative elements? How are the illustrative elements which are the fields of intertextual relationships chosen? How much are the intertextual relationships recognizable? How much is the frequency of illustrative elements in both texts?