ارزيابي احساس ‌امنيت در مناطق شهري كرمان با استفاده از مدل كوپراس

امنيت مفهومي اجتماعي است و كاربرد آن نيز به‌گونه‌اي مرتبط با جوامع شهري معني پيدا ميكند. بدون احساس ‌امنيت، هيچ فضاي شهري عرصه حضور و تعاملات اجتماعي شهروندان نخواهد بود. با گسترش شهرنشيني و ايجاد شرايط خاص زندگي، امن‌سازي فضاهاي شهري به‌عنوان يكي از ضرورت‌هاي اساسي شهرسازي مطرح مي‌شود و برنامه‌ريزان و طراحان فضاهاي اجتماعي، به‌ويژه شهرها، تلاش ميكنند تا با شناسايي عوامل تهديدكننده امنيت، ايمني را براي استفادهكنندگان از فضاها فراهم كنند تا علاوه بر ابعاد عيني، بر فرايندهاي ذهني ادراك امنيت نيز تأثير گذاشته و به آسايش رواني ساكنان كمك كند. در اين راستا با توجه به اينكه شهر كرمان به عنوان بزرگ‌ترين جاذب جمعيت جنوب ‌شرق ايران است، اين شهرستان به دليل وجود مراكز خدماتي در جنوب استان، مهاجرپذيري بودن، رشد سريع جمعيت، گسترش فيزيكي شهر، ناهمگوني و انسجام اجتماعي، در زمينه ارتكاب ناهنجاري و جرايم شهري از آمار بالايي برخوردار است كه متأسفانه موجب بروز مشكلات متعدد و تحميل هزينه‌هاي غير قابل جبران مالي، جاني و روحي بر اين منطقه شده است؛ ازاين رو، اين مطالعه درصدد است، ميزان امنيت شهري در مناطق چهارگانه شهر كرمان را مورد بررسي قرار دهد. اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي-توسعه‌اي و روش آن توصيفي- تحليلي است. در اين پژوهش پس از بررسي مباني نظري مرتبط مؤلفهاي «كاربري اراضي، كيفيت معابر، آسايش بصري، آسايش محيطي، تناسب فرم و اندازه فضا، دسترسي به حمل و نقل عمومي، احساس آشفتگي محيطي و نظارت و كنترل محيط» به عنوان شاخص‌هاي منظر شهري بر اساس سنجش احساس امنيت شهروندان عمومي به‌دست آمد. سپس با توزيع 20 پرسش‌نامه در ميان متخصصان، داده‌هاي مورد نظر جمع‌آوري، در ادامه با روش آنتروپي به ارزيابي شاخص‌هاي امنيت پرداخته شده و سپس براي تجزيه‌ و تحليل داده‌ها با استفاده از مدل كوپراس به رتبهبندي مناطق چهارگانه شهر كرمان پرداخته شد. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه بر اساس شاخصهاي هشتگانه ارزيابي؛ منطقه 2 داراي وضعيت مناسب‌تري نسبت به ساير مناطق دارد و منطقه 3 در وضعيت نامطلوبي به لحاظ امنيت شهري قرار دارد.