شگردهاي سبكي در شعر متعهّد عربي و فارسي (مطالعه موردپژوهانه: شعر سيّد حسن حسيني و جواد جميل)

سبك را ميتوان شيوة بيان و ويژگيهاي زباني هر متن دانست كه موجب تمايز آن و صاحبش از ديگر متون و افراد ميشود. با وجود اختلافات سبكي، گاه اين ويژگيهاي زباني فراتر از فرد و در تناسب با معنا، ساختار و مشخّصات زباني واحدي را در آثار ادبي ايجاد ميكند كه چه‌بسا بتوان آن را در آثار يك ژانر ادبي از چند زبان نيز ملاحظه كرد؛ بنابراين فرضيه، پژوهش حاضر مي‌كوشد تا بر مبناي روش توصيفي - تحليلي و با مطالعة دو اثر گنجشك و جبرئيلحسيني و الحسين لغة ثانية جواد جميل شاعر عراقي كه دو شاهكار ادبي بديع، كم‌نظير و حتّي بي‌نظير در حوزة ادبيّات متعهّد عربي و فارسي به شمار ميآيد، به مقايسة برخي شگردها و گونههاي سبكي بهكار رفته در آن‌ها از جمله تكرار، ايهام، پارادوكس و... بپردازد. پژوهش حاضر و بررسي عناصر سبكي و زباني دو متن، نشان از قدرت و توانمندي بالاي شعر فارسي و هنر حسيني در استفاده از شگردهاي مورد بررسي دارد. شاعر توانسته است در كاربرد اين شگردها بر شعر عربي سبقت گيرد و از زباني متمايزتر برخوردار شود. نكتة قابل توجّه در كاربرد اين شگردها، تناسب آن‌ها با محتوا و مضمون اشعار است كه به وحدت ساختاري آن‌ها كمك كرده است.