جلوه‌هاي پايداري و تعهّد در شعر سلمان هراتي و سميح القاسم

ادبيّات پايداري، واكنش شخص يا نسلي مبارز و متعهّد به منظور رهايي، استقلال و آزادي سرزمين، اجتماع، دين و فرهنگ از چنگال متجاوزان و منافقان است كه از سرِ تعهّد، در گونه‌هاي مختلف ادبي خلق مي‌شود. مهم‌ترين عامل پيدايش‌ اين ادبيّات در كشورهايي نظير ايران، حملة عراق به اين كشور و در فلسطين، اشغال آن سرزمين توسّط صهيونيست‌ها است كه به عنوان حلقة مشترك ميان اديبان اين دو سرزمين قرار گرفته و موجب موضع‌گيري اديبان متعهّد نسبت به آن شده است. در اين مقاله، سلمان هراتي و سميح القاسم به عنوان شاعران نامدار و برجستة اين‌گونه از ادبيّات معاصر در اين دو كشور، مورد واكاوي قرار مي‌گيرند. شاعران يادشده، ضمن بهره‌گيري از نمادهاي مختلف، متعهّدانه و آرمان‌گرايانه به خلق تصاوير شعري بي‌بديل همّت گمارده و شعرشان را در خدمت مكتبي قرار دادند كه به آن اعتقادي راسخ داشته‌اند. اين شاعران، داراي اشتراكات معنايي و ساختاري‌اند كه از جمله عمده‌ترين مضامين شعري ايشان، عشق به وطن، بزرگداشت پايداري‌هاي مردم، ستايش مضمون والاي شهادت و تجليل از شهدا و خادمان وطن، ترسيم ماهيّت حقيقي دشمنان و منافقان، انگيزه‌هاي ملّي و ديني، آرمان‌گرايي و القاي حسّ اميد و بشارت در نسل حاضر و نهادينه كردن ارزش‌هاي والا در نسل آينده رقم خورده است.