پژوهشي در تطبيق گفتاشنود نمايشي «صندلي‌ها»ي اوژن يونسكو، «زاويه» غلامحسين ساعدي و «يا طالع الشّجرة» توفيق الحكيم

گفتاشنود نمايشي، از عناصر اساسي و تفكيكناپذير هنر تئاتر است كه ديگر عناصر نمايشي در آن نمود مييابند. تيپ‌سازي شخصيّتها، كنشها و كاركردهاي نمايشي در ساية گفتگوهاي نمايشي معنا و مفهوم ميپذيرند؛ به عبارتي، نمايش، بيش از آنكه در گرو نشان دادن حالات افراد و بازنمايي شخصيّتها باشد، سعي در شناسايي آنها به كمك زبان دارد. سه نمايشنامۀ «صندليها»، «زاويه» و «يا طالع الشّجرة» (اي درخت شانس) جزء آثار پرمايه و ماندگار تئاتر پوچياند كه به ترتيب، اوژن يونسكو، غلامحسين ساعدي و توفيق الحكيم در آنها والاترين شگردهاي نمايشي و به‌ويژه گفتاشنود را به كار بردهاند. نگارندگان در اين پژوهش، با روشي توصيفي - تحليلي و با توجّه به مفاهيم تئاتر پوچي، به تطبيق رويكردهاي زباني و گفتاشنود نمايشي پرداخته‌اند. در تحليل نهايي آشكار شد كه هر سة اين نمايشنامهنويسان، در كاربرد دامنههاي زباني و معنايي گفتاشنود نمايشي، اشتراكاتي داشتند؛ هرچند شباهتهاي زباني «زاويه» اثر ساعدي و «صندليها»ي يونسكو بيش از «يا طالع الشّجرة» توفيق الحكيم نمود يافته است؛ امّا هرسه نمايشنامه، از لحاظ دامنۀ معنايي شباهت بسياري به هم دارند.