تاثير ده هفته تمرين تناوبي هوازي بر وضعيت آنتي‌اكسيداني و اكسيداني در بيماران ديابتي نوع دو

The Effect of 10 Weeks of Aerobic Interval Training on Antioxidant and Oxidation Status in Type 2 Diabetic Patients

پژوهش حاضر با هدف تأثيرپذيري وضعيت استرس اكسايشي ناشي از تمرينات تناوبي هوازي در بيماران ديابتي نوع دو طراحي و اجرا شد. 24 بيمار ديابتي نوع دو كه تحت درمان دارويي بودند، با ميانگين سني 6/50 ± 50/29 سال و شاخص تودۀ بدني 0/67 ± 27/21 كيلوگرم بر متر مربع در دو گروه تمريني و كنترل قرار گرفتند. برنامۀ تمريني به مدت ده هفته، سه جلسه در هفته و به مدت 40 دقيقه با شدت 80 درصد حداكثر تواتر قلبي (HRmax) اجرا شد. شاخص­هاي آنتي‌اكسيداني سوپراكسيد ديسموتاز (SOD) و گلوتاتيون پراكسيداز (GPX)، شاخص اكسيداني مالون دي آلدئيد و نيتريت/نيترات (NOx) اندازه­ گيري شد. داده­ها با روش آماري آنواي دوطرفه بررسي شد. نتايج نشان داد تمرين تناوبي هوازي موجب افزايش معنادار نيتريت/ نيترات P=0/004)، GPX , 0/001=P) و كاهش معنادار 0/029=MDA P شد. درحالي­كه تأثير معناداري بر SOD (0/063=P) نداشت. علاوه‌بر اين، به بهبود ظرفيت آمادگي هوازي (0/005=P) منجر شد، اما شاخص‌هاي متابوليكي تأثير معناداري ناشي از تمرين تناوبي هوازي نشان ندادند. ازاين‌رو مي‌توان نتيجه گرفت تمرينات تناوبي هوازي از راه كاهش اكسيدان­ها و افزايش آنتي‌اكسيدان‌ها موجب افزايش فعاليت زيستي NO شده است. همچنين تناوب­هاي تمرين ورزشي با افزايش آنتي‌اكسيدان‌ها و تنش برشي موجب بهبود وضعيت اكسايشي و عملكرد اندوتليال مي­شود.

The aim of this study was to investigate the effectiveness of oxidative stress status resulted from aerobic interval training in type 2 diabetic patients. 24 type 2 diabetic patients under medical treatment (mean age 50.29 ± 6.50 years and BMI 27.21 ± 0.67 kg/m2) were divided into training and control groups. The training program was conducted for 10 weeks, 3 sessions per week and 40 min. with 80% HRmax. Antioxidant indices [superoxide dismutase (SOD) and glutathione peroxidase (GPX)], oxidant index [malondialdehyde (MDA)] and nitrite/nitrate (NOx) were measured. Data were analyzed by two-way ANOVA. Results showed that aerobic interval training significantly increased NOx (P=0.004) and GPX (P=0.001) while it significantly decreased MDA (P=0.029). This training had no significant effect on SOD (P=0.063). In addition, interval training improved aerobic fitness capacity (P=0.005), but metabolic parameters showed no significant effects resulting from aerobic interval training. Aerobic interval training increased NO bioavailability through a decrease in oxidants and an increase in antioxidants. Also, intervals of exercise training improved the oxidation status and endothelial function through an increase in antioxidants and shear stress.