رويكردي تطبيقي به پديدۀ چندگانگي معنايي در متون فارسي و عربي (رويكرد نظري پژوهش: نظريّه كثرت‌گرايي در فهم متنِ ريكور)

پژوهش حاضر ميكوشد براساس نظريّة كثرت‌ گرايي در فهمِ متن پل ريكور ثابت كند كه در متون عربي و فارسي، در كنار نظريّة «قصدي‌گرايي انحصاري» كه امروزه مورد پذيرش جمهور مفسّران است، براي متن مي‌توان معاني متعدّد صحيحي كه فراتر از قصد مؤلّف هستند در نظر گرفت كه امكان اخص‌بودن معاني مقصود از معاني احتماليِ متن نيز مهيّا و با استفاده از «ضوابط تأييد تفسير» نظير «تبيين»، «مشروعيّت»، «مطابقت»، «تناسب» و «سازگاري» امكان دارد. از اين رو، با به‌كارگيري «ضوابط تأييد تفسير» مي‌توان تفاسير متعدّد عرضي (تفاسير متفاوت نه متناقض) از متون داشت و در سايۀ آن از نسبيّت، آنارشيسم و اجتهاد به رأي محفوظ ماند؛ بنابراين، نوشتار حاضر كه به شيوۀ توصيفي - تحليلي همراه با گردآوري اطّلاعات اسنادي و كتابخانه‌اي انجام گرفته است به اين نتيجه ميرسد كه نظريّة كثرت‌گرايي در فهمِ متنِ پل ريكور با عنايت هم‌زمان به ظرفيّت‌هاي متني و ظرفيّت‌هاي ذهني مفسّران، راه را به‌منظور رسيدن به فرضيۀ «قصدي­گرايي شمولي و ذهني‌گرايي معتدل» كه در پي نفي توأمان «قصدي­گرايي انحصاري» و «ذهنيگرايي افراطي» در باب تفسير متون است و نظري ميانه را برميتابد هموار ساخته است.