تحليل تعارضات همسايگي و برخي پيامدهاي آن در شهر تهران

همسايگي از جمله مهم­ترين واحد­هاي اجتماعي بوده كه به نوعي قلب اجتماع محلي و تقويت­كننده پيوندهاي اجتماعي است. با وجود اين، همسايگي مي­تواند باعث رنج و درد مردم شود. اين تحقيق با استفاده از نظريه پير بورديو (ميدان، عادتواره و ناسازي) در پي توصيف و تبيين تعارضات همسايگي و مسائل ناشي از آن در شهر تهران است. روش مورد استفاده در اين تحقيق، كيفي است. با بهره­ گيري از ابزار مصاحبه ­هاي عميق سعي شده است تا تصوير روشني از چگونگي و چرايي تعارضات و رنج­هاي همسايگي و برخي پيامدهاي آن به ­دست آيد. يافته­ هاي تحقيق نشان مي­دهد، اكثر ساكنان جامعه مورد مطالعه، تجربه مشتركي از ناسازي و عدم توافق با همسايه­ هاي ديگر داشتند. نزاع ميان همسايه ها، سلب آسايش، در هم ريختگي فضاي دروني آپارتمان و عدم درك متقابل از يكديگر تنها بخشي از مشكلات زندگي آپارتمان نشيني در منطقه مورد مطالعه بود. چنين مشكلاتي به لحاظ شخصي باعث خستگي و فرسودگي و به لحاظ همسايه­داري موجب ايجاد دشمني و كينه ­توزي ميان همسايه ­ها شده است. اين تعارضات، پيامدهايي مانند كاهش نوع دوستي را به دنبال داشته است.