تبيين جامعه شناختي تاثيرات مردسالاري بر احساس محروميت نسبي و احساس بيگانگي زنان از خود و از زندگي زناشويي

در تحقيق حاضر با استعانت از نظريه هاي مردسالاري آبدا سلطانا (2010)، هشام شرابي (2010)، جوديت باتلر (1990)، سيمن (1959)، سيوتلاس (2010)، والدفوگل (2001) و نظريه هاي احساس محروميت نسبي ديويس (1959)، ديوب و گيموند (1986)، واكر و مان (1987)، تيرابوسكي و ماس (1998) مي كوشد تاثيرات مردسالاري بر احساس محروميت نسبي، احساس بيگانگي از خود و احساس بيگانگي از زندگي زناشويي را در زنان متاهل بسنجد. جامعه آماري تحقيق را كليه زنان متاهل ساكن در 14 منطقه شهر اصفهان (54921=N) بر اساس سرشماري سال 1390 تشكيل مي دهد. نمونه آماري بر اساس فرمول كوكران و جدول كرچي و مورگان 384 نفر محاسبه شده است. با استفاده از ابزار پرسشنامه و كاربرد روش تحقيق پيمايش اطلاعات مورد نياز جمع آوري گرديد. متغيرهاي مردسالاري، احساس محروميت نسبي، احساس بيگانگي از خود و از زندگي زناشويي در جامعه تحت مطالعه از طريق ساخت مقياس و شاخص با روايي و پايايي قابل قبول سنجيده شده است. يافته هاي تحقيق نشان داد: -رابطه معني داري ميان متغيرهاي مردسالاري در خانواده و احساس محروميت نسبي زنان وجود دارد.- رابطه معني داري ميان متغيرهاي مردسالاري در خانواده و احساس بيگانگي زنان از خود وجود دارد.- رابطه معني داري ميان متغيرهاي مردسالاري در خانواده و احساس بيگانگي زنان از زندگي زناشويي وجود دارد.- رابطه معني داري ميان احساس محروميت نسبي و احساس بيگانگي از خود در زنان وجود دارد.- رابطه معني داري ميان احساس محروميت نسبي و احساس بيگانگي از زندگي زناشويي در زنان وجود دارد.- متغيرهاي مردسالاري و احساس محروميت نسبي براساس تحليل رگرسيون چندگانه 58 درصد از تغييرات متغير بيگانگي از خود و 63 درصد از تغييرات متغير بيگانگي از بيگانگي از خود در زنان وجود دارد.