بررسي جرم خودداري از كمك به افراد در معرض خطر

يكي از جرائم مورد بحث در حقوق كيفري اختصاصي و در مبحث جرائم عليه اشخاص، جرم خودداري از كمك به افراد در معرض خطر است. متأسفانه اين جرم علي‌رغم قدمت زياد آن در مقررات‌كيفري ايران مورد بررسي و توجه لازم قرار نگرفته است حال آن‌كه نشان‌گر توجه قانون‌گذار ايراني به اصول اخلاقي و لزوم همبستگي اجتماعي به عنوان مباني جرم‌انگاري اين ترك فعل بوده است‌. در اين مقاله پس از تحليل مباني جرم‌انگاري اين عمل به بررسي اركان جرم مزبور و مجازات‌هاي مختلف آن پرداخته شده است. راجع به قسمت اول به نظر مي‌رسد جرم‌انگاري حداكثري يعني مسؤوليت آحاد شهروندان در قبال افراد در معرض خطر به جهت افزايش روحيه انزواطلبي در سال‌هاي اخير جامعه ايراني نيازمند تجديدنظر باشد و در قسمت دوم علي‌رغم تحولات اخير ق.م.ا. بعيد است بتوان ترك فعل را سبب قتل دانست به ويژه اين‌كه ماده 295 شرط استناد و سببيت را لازم مي‌داند.