بررسي استعاره‌هاي «عشق» و «معشوق» در دوبيتي‌هاي عاميانه‌ي منطقه‌ي خراسان بر بنياد نظريه‌ي استعاره‌ي شناختي

فاقد عنوان و چكيده لاتين

استعاره‌ي شناختي نه تنها به بررسي زبان مي‌پردازد بلكه در نگاهي كلان‌تر چگونگي كاركردهاي ذهن بشر در درك مفاهيم، فرايند مفهوم‌سازي در ذهن و بازتاب‌هاي آن در زبان را بررسي مي‌كند. اين نظريه مي‌تواند به عنوان ابزاري مناسب در بررسي‌هاي ادبي مورد استفاده قرار گيرد و پژوهشگر را در رسيدن به شناختي عميق‌‌تر از متون و آفرينندگان آنها ياري رساند. ادبيات شفاهي و ترانه‌هاي عاميانه بخش‌هايي از ادبيات و فرهنگ اين سرزمين هستند كه كمتر مورد توجه و بررسي جدي قرار گرفته‌اند. در اين مقاله به بررسي استعاره‌هاي «عشق» به عنوان يكي از مفاهيم بنيادي زندگي بشر در دوبيتي‌هاي عاميانه‌ي منطقه‌ي خراسان مي‌پردازيم. اين بررسي، چگونگي برداشت و درك عامه از مفهوم «عشق» و «معشوق» را به خوبي نشان مي‌دهد و مشخص مي‌كند كه اين مفاهيم بر اساس كدام حوزه‌هاي مفهومي توسط عامه دريافت مي‌شوند. تبيين و تحليل اين استعاره‌ها و مصاديق آنها تاثير فرهنگ، اقليم و ايدئولوژي سرايندگان را در نوع استعاره‌ها آشكار مي‌نمايد. همچنين نتايج اين بررسي، سلسله مراتب استعاري و نظام حاكم بر اين استعاره‌ها را مشخص مي‌كند.