«خويش را سنّى نمايد از ضلال» حقيقت سنّت و سنّت حقيقى در مثنوى مولوي

يكى از دلايل اصلى برخى علماى شيعه كه مخالف مولانا و افكار و تعاليم او هستند اين است كه مي‌گويند وى سنّى است. بر اين ادّعا از اواسط دوره صفويّه تأكيد شده و تاكنون به انحاى مختلف قوّت يافته است و آن را مستمسكي براي رد و انكار تعاليم مولانا كرده‌اند. دلايل اصلي آنان يكي اشعاري است كه مولانا در آن سنّي بودن را تمجيد و از آن دفاع مي‌كند؛ ديگري بعضي آراء مولاناست كه به نظر اين علماء شيعه حاكي از اعتقاد مولانا به اصول ديني اسلام برحسب اعتقادات اهل سنّت خصوصاً اشاعره است. در اين مقاله پس از بررسي مفهوم سنّي بودن در تلقي عرفاني از آن، نخست به بررسي آن دسته ابياتي كه مولانا سنّي بودن را تعريف مي‌كند، مي‌پردازيم. پس از آن چند مسأله از مسائل مربوط به اصول دين را كه مطابق آنها مي‌توان نظر مولانا را تشخيص داد كه آيا بر وفق مذهب اهل سنّت است يا نه بررسي مي‌كنيم.