الگوي رفتار‌كلاسي و خودناتوان‌سازي تحصيلي در دانش‌آموزان مبتلا به ناتواني يادگيري خاص

Classroom Behavior Pattern and Academic Self-Handicapping in Students with Specific Learning Disabilities

زمينه و هدف: الگوي رفتار كلاسي و خود‌ناتوان‌سازي تحصيلي از متغير‌هاي مهم در افت تحصيلي دانش‌آموزان با ناتواني يادگيري هستند؛ از اين رو هدف از پژوهش حاضر مقايسه الگوي رفتار كلاسي و خود‌‌‌‌ناتوان سازي تحصيلي دانش‌آموزان با و بدون ناتواني يادگيري خاص بود. روش: نوع مطالعه حاضر از نوع علي- مقايسه­ اي است. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل تمامي دانش ­آموزان مبتلا به ناتواني يادگيري مراكز ناتواني يادگيري شهرستان اردبيل در سال تحصيلي 95-94 و دانش آموزان بدون ناتواني يادگيري همان شهر بود كه از بين آنها 90 نفر (45 دانش‌آموز با ناتواني يادگيري خاص و 45 دانش‌آموز بدون ناتواني يادگيري) به روش نمونه گيري در‌دسترس انتخاب شده­اند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسش نامه رفتار كلاسي ( شافر، 1977) و مقياس خودناتوان ­سازي تحصيلي )ميدگلي و همكاران، 2000) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس چند‌‌متغيره تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين دو گروه در الگوي رفتار كلاسي و خود‌ناتوان‌سازي تحصيلي تفاوت معناداري وجود دارد (01/0>p). به عبارت ديگر دانش‌آموزان مبتلا به ناتواني يادگيري نسبت به دانش‌آموزان بدون ناتواني يادگيري در متغيرهاي خود‌ناتوان­ سازي تحصيلي و رفتار‌كلاسي غيرسازشي نمرات بالاتر، و در متغير رفتار كلاسي سازشي نمرات پايين‌تري كسب كردند. نتيجه‌گيري: دانش‌آموزان با ناتواني يادگيري خاص در مقايسه با همسالان، رفتار كلاسي سازش­يافته كمتري را از خود نشان مي‌دهند و به ميزان بيشتري از راهبرد خود‌‌ناتوان‌سازي تحصيلي استفاده مي‌كنند. استلزام­ هاي يافته ­هاي به دست آمده در مقاله مورد بحث قرار گرفته است.

Background and Purpose: Classroom behavior pattern and academic self-handicapping are important variables in academic failure of students with learning disabilities. Therefore, the aim of this study was to compare classroom behavior pattern and academic self-handicapping in students with and without specific learning disabilities. Method: This study is causal- comparative. The statistical population of this study consisted of all students with learning disabilities in learning disability centers and normal students in the Ardabil city in 2015-2016. 90 students with and without learning disability (45 students in each group) were selected by convenience sampling method. To collect data, questionnaire of classroom behavior (Shaffer, 1977) and academic self-handicapping scale (Midgley et al, 2000) were used. Data was analyzed with MANOVA method. Results: The results showed that there are significant differences in classroom behavior pattern and academic self-handicapping between the two groups (p<0.01). In other words, students with learning disabilities had higher scores on academic self-handicapping variable and non-adaptive classroom behavior to the students without learning disability. Also, students with learning disability receive lower score in adaptive behavior than the students without learning disability. Conclusion: Students with specific learning disabilities in comparison peers show less adapted classroom behavior and also use self-handicapping strategies more than other students. Implication of the findings is discussed in the paper.